The End [จุดจบ]
ความรัก...
พยายามถามตัวเองว่า "จะทนเหนื่อยไปทำไม"
ในเมื่อความรักคืน "ความสุข" กลับมาไม่ได้ (เหมือนวันเก่าๆ)
แล้วเรายังจะรออะไรอยู่อีก
บางคน..รู้ทั้งรู้แก่ใจว่ามันเป็นไปไม่ได้
แต่เราก้อยังไม่เริ่ม หลับหูหลับตารักไปเรื่อย ๆ
ทั้ง ๆที่เหนื่อยใจจะขาด
เพราะไม่รู้จะเริ่มเปิดประตูทางออกบานไหนดี
เคยกล้าที่จะ "รัก" หากถึงเวลาเลิกก้อต้องกล้าที่จะ "เลิก"
อย่างน้อย..ถ้าไม่ได้รู้สึกกับเขาในฐานะคนรักแล้ว
ก้อควรจบเรื่องนี้อย่างสวยงามในฐานะเพื่อนที่ดีต่อกัน
มันดีกว่าทำร้ายกันเยอะ
อย่ากลัวว่าถ้า "จบความรัก" ที่แสนเหน็ดเหนื่อยลง
แล้วเราจะตายไปกับมัน
ชีวิตเป็นของเรา มันอยู่ในมือเรา ไม่ใช่กำมือใคร
หากรู้ตัวว่า "รักมาก" และไม่สามารถ "ตัดใจ" ได้
ก้อจง "รัก" ต่อไปอย่างระมัดระวัง
ใส่ใจดูแล "ตัวเอง" ให้ดี "รัก" ตัวเองให้มาก
สุดท้ายถ้าเหนื่อยกับความรักจนทนไม่ไหว
หัวใจจะบอกเราเอง
ทางออกที่ความรักเตรียมไว้ใจ มันเลือกไม่ยากหรอก
"ตัดใจไม่ได้" ก้อรักเขาต่อไป แต่ถ้า "ไม่ไหว" ก้อแค่เดินออกมา
เวลา...ให้คำตอบได้ไม่หมดทุกเรื่อง
หากเราไม่กล้า "ตอบใจตัวเอง" ก้อไม่มีวัน "ได้คำตอบ"
หยุด..ฟังเสียงหัวใจตัวเอง
ลอง..ฟังว่า "รัก" ต้องการอะไร
แล้ว "เรา" ต้องการอะไร
จะ "รักต่อไป" หรือ "หยุดรักตลอดไป"
บทสรุปของความรักมีเท่านี้จิง ๆ
Ps.ข่าวว่าฟรังก์เข้าเฝือก หายเร็ว ๆ นะ
น้องชั้นเป็นห่วง ^^
Ps.1 เหนื่อยได้อีก เรียนหนักได้อีก
ไว้อาลัย สองวิ เพื่อตัวเอง
Ps.2 เด็ก ๆ ไม่สบายเยอะได้อีก
ลูกต้องโตเพื่อนเป็นหนุ่มน้อยให้ได้ สู้ ๆ
Ps.3 ทิศใต้ทำเท่ห์ ริจีบสาวเด่วนี้
น่าจะเตะซะที แต่ก้อไม่กล้า - -"
Ps.4 อายุ เปนเพียงตัวเองช่ะม่ะ >~<
Ps.5 ทำไมเด่วนี้ ผุชายอายุน้อยจังว้า
มาจีบกัน ก้อดูอายุด้วยเน้
Ps.6 โปรดส่งคัยมารักชั้นที




มันมีอยู่ 2 ทางจิงๆนั่นแหละค๊า...
สู้ได้อีกค๊า